Dergilere göz atıp, biraz utana sıkıla aralarından birini aldım. İtiraf etmeliyim ki o an elimde Ala dergisini görenlere, tıpkı evlilik programını “araştırma” amaçlı izlediğimi not düşme ihtiyacı duyduğum gibi, dergiyi sosyal araştırmacı hallerimden doğan bir merakla aldığımı söyleyebilmeyi diledim. Şimdi kütüphanede etrafımı sarmış ciddi ciddi ders çalışan onlarca sosyal bilim öğrencisinin arasında olmanın bana sağladığı (öz)güvenli alanda, rahatlıkla Ala dergisi hakkında düşündüklerimi yazabilirim.

Elimdeki sayı Eylül sayısı. Arka kapakta (nedense hep önce oraya bakarım) ‘Türkiye’nin ilk nanoteknolojik eşarbı’ reklamı var. Nanoteknolojik örtünme nasıl olur diye düşünmek beni epeyce eğlendirdi. Sonra ön kapağa geçtim. Kapakta başı örtülü güzel bir kadın. Derginin sloganıyla da burda tanıştım: “Güzel yaşam tarzı dergisi”.

Kemalizmin projeksiyonundaki dindar/başörtülü kadına karşın, Türkiye’de müslüman dindarların da çeşitli ve dönemsel olarak dönüşen başörtülü kadın projeleri vardır. Küçük yaşlardan beri aklım dindar bir ailenin kızı/dindar bir kadın olmaya yüklenen anlamları sorgulamayı seçti. Bunu erken yaşlarda öğrenmemin sebebi, gündelik hayatımda geçtiğim patikaların, ideolojik kategorilerle hiçbir şekilde örtüşmüyor olması olsa gerek (zaten kimin öyledir ki?). Sanırım 80lerden 90lara, hatta 2000lere uzanan yıllarda bu proje içinde dindar kadında “olması beklenen” özellikler şunlardı: Vakur, kararlı, hanım hanımcık, prensiplerine bağlı, namuslu, büyüklerine saygılı, kibar, bakımlı, dikkat çekmeyen, temiz, parfüm kullanmayan, sigara içmeyen, başarılı, çalışkan ama uzun vadeli kariyer hedefleri olmayan… Bütün bu tutarsız sıfatlar içinde hep çok tutarlı olmakla kafayı bozmuşumdur. Proje ne olursa olsun, ve de ne kadar tutarsız saiklere dayanırsa dayansın, beklenen şey çok tutarlı olmaktı. Sanki dünyanın tüm tutarsızlıklarının kimyasal çözümü, içine kadını tutarlı bir elemente dönüştürüp karıştırmakla mümkünmüş gibi…

Elle, Vogue, Cosmopolitan gibi dergilerin yıllardır görmezden geldiği ‘müşteri’ kitlesi büyüdü, görünen o ki zenginleşti de. Tabii bunun da ötesinde dindarların ‘kadın’ projesi güncellendi. Parfüm, makyaj, eklektik giyim yarzı, tüketim… Kısacası demek istediğim, güzel yaşam tarzı dergisi Ala, son yıllarda gözlemlenen bir dönüşümü görselleştirmiş. Daha çok tüketen müslümanlara yeni görsel ürünler sunulmuş. Dikkat çeken önemli bir husus da şu ki, başörtülü kadınlar artık sadece giyinen, kuşanan, tüketen değil, aynı zamanda görsel kültür içinde tüketilen birer nesne haline gelmişler. Kadın bedeninin nasıl tüketim nesnesi olduğuna dair yazıp çizenlere de yeni bir yazma mecrası açılmış.

Ancak bana kalırsa hikayenin bir başka boyutu da var. Dergiye ‘cadde’ dosyası içinde poz veren genç kadınlara baktım. Yüzlerine baktım. 20li yaşlarının başında genç bir kadın olmanın ne demek olduğunu hatırlamaya çalıştım. Pahalı markalardan özel tasarlanmış kombinasyonlar filan giymediğim, ama ne giydiğime dikkat ettiğim, satın alırken beğenerek aldığım kıyafetlerimin, başörtülerimin toplumun önemli bir kesimi için iğrenç, komik ve mide bulandırıcı bulunduğu duygusuyla yaşadığım zamanları… Ailemin içinde fazlasıyla özgüvenli bulunan bir genç kadın olarak okulda ve sokakta, tüm direnişime rağmen aşınan özgüvenimi… Sanırım Ala dergisine poz veren kadınların gözlerinde, tüketim kültürüne daha sıkı sıkıya yapışarak da olsa, kendilerini sokaktaki “diğerlerinden” farklı kılan bu berbat duyguları görmedim. Bu benim için, hem bir kadın olarak, hem başını örten bir kadın olarak, hem de bir araştırmacı olarak salt olumsuzlayamayacağım, eleştirsem de bunu dindarların/dindarlığın yozlaşması gibi basit bir yanılsama içinde yapamayacağım bir dönüşüm.

Bu iki noktayı beraber düşünürsek, Cosmopolitan dergisine poz veren kadınların gözlerinde ataerkil toplum tarafından yüzde yüz olumlandığını hissettiren o bakışla, Ala dergisindeki kadınların gözlerindeki özgüveni artık benzer bir analitik düzlemde anlayabiliriz. Her iki derginin afiliye olduğu toplumsal projeler, söylemler, önkabuller farklı olsa da (ne kadar farklı olduğu önemli bir tartışma konusudur), kadın bedenini nesneleştiren ataerkil kültürden beslendiklerini söylemek için çok dolambaçlı analizlere lüzum kalmadı. Türkiye’de Ala ve benzeri dergilerin piyasaya çıkışıyla görsel kültür bize bütün bedenini örtse de, çıplak poz verse de kadın bedeninin hep ataerkil bir arzuya konuştuğunu, bu arzuyu çerçeveleyen ideolojinin kimi zaman özgür yaşam, kimi zaman güzel yaşam tarzı diye ‘pazarlandığını’ söyleyebiliriz.

Analizlerle uçarken dönüm kendi gündeliğime de bakayım. Dolabımı her açtığımda, dışarı her çıkacağımda neyin üstüne ne giyeceğim, ne zaman ne kadar makyaj yapmam uygundur, vs. üzerine düşünmediğim tek gün yok. Bundan bir kadın olarak kaçmak çok kolay değil. Eh, çok da tutarlı olmamı beklemeyin. Hiç sevmem… Bütün bunları yazarken bir yandan da yazının önceki kısımlarında yazdığımı düşünüyorum: bu görsellik ataerkilliğin, nesneleşmenin, metalaşmanın ötesinde benim ve bütün bu kadınların öznelliği hakkında ne söyler? Bu soruyu cevaplamak o kadar da kolay değil aslında.

Son olarak not düşmek isterim ki, başını örten kadınların böyle bir dünyası hiç yokmuş gibi davranmak yerine, bunun artık görsel kültür endüstrisine eklemlendiğini görmek lazım.   Bunu eleştirecek önemli bir kitlenin yanında, tüketecek de önemli bir kitle var. Tutarlı olmak istediğim bir konu varsa o da şudur: bu dergiye yönelteceğim/altına imza atacağım eleştirilerin fazla  iddialı, farklılıkları bulanıklaştıran ve tektipleştirmek isteyen projelerden beslenmemesi…

Share/Bookmark

Ogün Samast’ın kendisini cezasını çekmek üzere hapishaneye gönderen mahkemede yaptığı son savunmada Marshall McLuhan’ın “Araç mesajdır” iddiasını sloganlaştırıp, “beni bu hale getiren medyadır” dediğini Pınar Öğünç’ün bugünkü yazısından öğrendik.

McLuhan’ı fazla okumuşluğum yok.  Medyada üretilen ‘mesajların’ içeriğinin yanında hangi araç/medium’la iletildiğinin de insan algısı üzerinde etkili olduğunu iddia ettiği bir teorisi vardır. Bir de bu araçlar yoluyla sınırları aşan iletişim kanallarının dünyayı “global köy” haline getirdiği iddiası da ona aittir.

McLuhan global köyden göçeli 30 yıl olmuş. Ondan sonra medya çalışan birçok araştırmacı, teorisyen, medyanın ulus-devlet sınırlarını aşan, gevşeten, önemsizleştiren gücü üzerine yazdı, çizdi. Sonra 2011’in Türkiye’sinde bir katil, İstanbul’un orta yerinde bir Ermeni’yi, Hrant’ı öldürmesini tamamen ırkçı ve milliyetçi duygularının medya tarafından “azdırılmasıyla” açıklarken, McLuhan’a referans verdi.

Araç mesajdır iddiasının bu savunmaya meze edildiğini hissettiyse McLuhan’ın mezarında kemikleri sızlamış olsa gerek. 80lerde öldüğünde henüz bırakın sosyal medyayı, interneti bile görememişti. Ulusaşırı iletişimin bu denli hızlandığı ve kolaylaştığı bir dünyada, ulus-devletler hala bütün ihtişamıyla ırkçılığı ve milliyetçiliği yan cebinde saklamaya, bu yolla İstanbul’da Ermenileri, Norveç’te göçmenleri öğütmeye devam ediyor.

Medya çalışmanın ontolojik sıkıntısı da burda. Yazar, çizer, ölür gidersiniz. Sizden sonra herşey çok hızlı değişir. Değişmesini umud ettiğiniz birçok şey de öylece kalır.

Öğünç’ün yazısı:

Samast’ın ‘diyalektik’e sürüklenişi

RADİKAL HAYAT / 27/07/2011

Diyalektik, Hegel, Marshall McLuhan, Nâzım Hikmet… SSÇ Ogün Samast’tan hukuk felsefesi ve iletişim teorisi…

Adalet AVM’sini andıran yeni ıstanbul Adalet Sarayı’nda üçüncü katta bir grup gazeteci bekliyor. Zaten danışmada Çocuk Mahkemesi’ni sorduğunuz anda, “Samast üçüncü kat” yönlendirmesi geliyor.
Samast’a suikast ihbarının ardından Adalet Sarayı’nın kendi güvenlik ekibi dışında çevre karakollardan da polis memurları görevlendirilmiş. Keyifleri yerinde çünkü içerisi ziyadesiyle serin. Ortada Ogün Samast’ın daha getirilmediği haberleri dolaşırken, az ilerimdeki polislerin yanına başka biri geliyor ve “Ogün Samast giriş yaptı” diyor sessizce. Misal bir devlet başkanına çok yakışan bir tarif olurdu bu.
Saat 11’i geçmişken, beklediğimiz bir kişi daha var: Ogün Samast’ın avukatı Levent Yıldırım. Mübaşir “şimdi arayınca da fırça kayıyor ‘Geliyoruz ne var’ diye. O yüzden arayamıyorum” diyor. Dink ailesinin avukatlarından Fethiye Çetin “Ben arayayım bari” diyor istihzayla.
Hrant Dink’i öldüren Ogün Samast, gri takım elbisesi, bordo gömleğiyle yanımızdan salona sokulurken o beyaz bereli, yarı kilosundaki halini hatırlıyorum. Gözlerimizin önünde semirmiş, büyümüş bir çocuk…

Nâzım Hikmet göndermesi
‘Tasarlayarak insan öldürmek’ ve ‘ruhsatsız silah taşımak’ suçlarından yargılanan Samast, avukatından önce sözü alıyor. Yine el yazısıyla, belli ki her satırın altına cetvel koyarak toplam 15 sayfalık iki mektup yazmış. şimdiye kadarki ifadelerinin kokteyli gibi, ama biraz daha zenginleştirmiş de.
Mahkeme başkanının ‘yakışıklılığıyla’ kendisininki arasında paralellik kurarken yüzüne yayılan gevşekliği saymazsak, konuşurken çok terliyor. Elleri de titriyor; görünüyor. “Her bilinende, bilinmeyeni okumanın adı felsefe. Her bilinmeyende bilinenin adını okuma hukuktur” diye başlayıp ortaokul kompozisyon seviyesinde bir metin sunuyor mahkemeye.
Salonda heyet tarafından da SSÇ olarak kısaltılan ‘suça sürüklenen çocuk’ Samast, suça sürüklenişinin hikâyesini anlatıyor. ıçinde Hegel, diyalektik de var, ‘bilinç taşeronları’, ‘bilinç gurmeleri’, ‘kof burjuva’, ‘yamyam şöleni’ gibi tamlamalar da… Alıntı sayısı artmış. Suçu yine Emin Çölaşan, Ertuğrul Özkök, Vatan ve Hürriyet gazetelerine atarken Marshall McLuhan’ın ‘Araç mesajın kendisidir’ tezine gönderme yapıyor mesela. Uzun bir alıcı-verici-ileti denklemi anlatıyor. “Shannon Weawer’a göre” diyor ama Shannon’la Weawer ayrı insanlar. Samast’ın ağzından Nâzım Hikmet duymaya katlanabilir misiniz? Bu da oldu.
Hesap devam ediyor: Jacobsen’a (kim bilmiyoruz) göre basının suça teşvik gücü yüzde 54. SSÇ’nin kendi tabiriyle eğitimsizliği, cehaleti ve bunlardan kaynaklı etkilenebilirliği de yüzde 25 olarak eklendiğinde, toplamda yüzde 79 onun suçu değil bu cinayet. Bu rakamı daha önce de vermişti zaten. “Tüm üzgünlüğümle ve ıslah olmuşluğumla selamlıyorum” diyor. Bugün olsa yapmazmış, düpedüz beraat istiyor.

‘Üstlenmiş olabilir’
Avukatı Levent Yıldırım, 29 sayfalık savunmasını okuduğu ve özellikle de bıkkın bir öğrenci gibi okuduğu için katlanılmaz geliyor. ıçeriği mi? Mealen bana bunu medya ve kötü çevrem yaptırdı diyen bir sanığın avukatı, görgü şahitlerinin aslında Samast’ı teşhis edemediğinden, kamera görüntülerinin bulunmadığından, zaten ecstasy içtiğinden giriyor lafa. “Yapmamış, üstlenmiş olabilir” tezi, Samast’ın ifadelerinden sonra ne kadar manalı, bilmiyorum.
Yıldırım da beraat talebini, ‘çocuk’ Samast’ın çocuk usullerine göre sorgulanmadığı, suç mahalinde yer göstermeden önce avukatıyla görüştürülmediği iddialarıyla talep ediyor.
Sonuç: ‘Tasarlayarak insan öldürme’ suçundan müebbet hapis cezasına çarptırılan Samast’ın cezası, ‘çocuk’ olduğu için 21 yıl 6 ay. ‘Ruhsatsız silah taşıma’dan aldığı 2 yıl hapis ve 900 TL para cezası da aynı gerekçeyle 1 yıl 4 ay hapis ve 600 TL.
ıçeri götürürlerken Samast, avukatı Levent Yıldırım’a ‘Ne oluyor’ gibi gergin bir bakış attı. Ondan da gergin olan Yıldırım ise bir spor müsabakası jestiyle karşılık verdi. ıki eliyle ‘Oyuna devam’ dedi. Bu cuma Dink davası görülecek. Samast’ın ‘terör örgütü üyeliği’ davası ise 23 Eylül’de

Link: http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazar&ArticleID=1057771&Yazar=PINAR%20%D6%D0%DCN%C7&Date=27.07.2011&CategoryID=41

The news item is from Hurriyet, published on June 13, 2011.

http://www.hurriyet.com.tr/magazin/magazinhatti/18014274_p.asp

Magazin Hattı

‘Altın Kelebek’ler sahiplerini buldu

Aslı YURTSEVEN / hurriyet.com.tr

38. Altın Kelebek Ödül Töreni, Haliç Kongre Merkezi’nde oldukça görkemli başladı. 19.00’daki kokteyl ile birlikte ünlüler kırmızı halıda göründü.

Petek Dinçöz, Alişan, Erkan Yolaç, Halit Kıvanç, Bora Öztoprak, Ozan Orhun, Ziynet Sali, Okan Bayülgen, Tolga Savacı ve Nermin Bezmen, Safiye Soyman, Volkan Konak, Bahar Öztan, Tülin Şahin ve Nuri Alço, Bülent Ersoy, Ece Gürsel, Nez, Nil Karaibrahimgil, Esra Eron, Uğur Dündar Hıncal Uluç, Erkan Özerman, Acun Ilıcalı, Rıdvan Dilmen, Güntekin Onay geceye gelen ünlülerden sadece bazıları…

Hürriyet Gazetesi yazarı Ertuğrul Özkök geceyle ilgili soruları şu sözlerle cevapladı: Önemli olan bir işe başlamak değil devam ettirebilmektir. Sanatçılar cennete gider çünkü onlar hep bizim dünyamızı güzelleştirmeye çalışan insanlar. Bu gecenin de çok güzel geçeceğini düşünüyorum “ dedi.

Saat 20.15′den itibaren konuklar salona alınmaya başladı.

Öyle Bir Geçer Zaman ki ekibi geceyle tekneyle geldi.

Aras Bulut’un gelmesiyle birlikte çevresini  genç kızlar sardı ve fotoğraf  çektirme yarışına girdi.

Nilay Dorsa’nın kıyafeti oldukça ilginçti.

Simge Tertemiz de gösterişli kıyafatiyle ilgi topladı.

Erkeklerde de Bora Öztoprak şapkasıyla fark yarattı.

Ayşe Arman ve Beyazıt Öztürk’ün sunduğu ödül töreni başladı.

İşte 38. Altın Kelebek ödülleri:

En iyi kadın sunucu: Esra Erol

En iyi erkek sunucu: Acun Ilıcalı

En iyi kadın haber sunucusu: Nazlı Tolga

En iyi erkek haber sunucu: Uğur Dündar

En iyi haber programı: Canlı Haber-NTV Can Dündar

En iyi yerli dizi: ‘Öyle Bir Geçer Zaman ki’

En iyi komedi dizisi: Yahşi Cazibe

En iyi kadın komedi oyuncusu: Aslıhan Gürbüz Yahşi Cazibe

En iyi erkek komedi oyuncusu: Tolga Çevik- Komedi Dükkanı

Drama dalında En iyi kadın oyuncu: Ayça Bingöl

Drama dalında En iyi erkek oyuncu: Erkan Petekkaya

Yılın en iyi şarkısı : Sevdanın son vuruşu-Tarkan

En iyi yarışma programı:Survivor (Acun Ilıcalı)

En iyi Türk Pop Müziği erkek solist:Tarkan

En iyi Türk Halk Müziği kadın solist: Zara

En iyi Türk Halk Müziği erkek solist: Volkan Konak
En iyi Türk Pop Müziği kadın solist: Hande Yener

En iyi Türk Sanat Müziği kadın solist :Bülent Ersoy

En iyi Türk Sanat Müziği erkek solist: Nev

En iyi fantezi müzik kadın solist: Sibel Can

En iyi fantezi müzik erkek solist: İbrahim Tatlıses
En iyi spor programı: Yüzde Yüz Futbol (Rıdvan Dilmen-Güntekin Onay)

En iyi magazin programı: 2. Sayfa

En iyi güncel kültür-sanat-yaşam programı: Yaşamdan Dakikalar

En iyi çıkış yapan solist: Nil Özalp- Can Bonomo-Nazlı-Berkay

En iyi Grup: Gripin

En iyi çıkış yapan grup: TNK

En iyi klip : Emre Aydın -Son defa

Tv Yıldızları Özel Ödülleri: ENBE Orkestrası- Meryem Uzerli

13 Haziran 2011

Share/Bookmark

Share/Bookmark

It is a serial about the past of a nation: Ottoman Empire is both the most honourable and most hated past of the Turkish nation. It is the traditional and the Islamic. It is both remembered as the highest achievement of Turks in history, and the ancient regime which is defeated by the Republic. Indeed Turkish people themselves are very confused about their past, hesitant about embracing or denying it. Perhaps that’s why the Ottoman history is periodized as “Foundation, Rise, Stagnation and Fall”. Muhteşem Yüzyıl is a serial which is about the most prouded period of Ottoman history: it is about Suleyman who is known as “the Magnificent”, Kanuni Sultan Süleyman.

Interestingly the serial has been protested even before the pilot episode has been aired last week. Eventhe trailer triggered hatred among the Turkish nationalists: it was showing women dancers around Suleyman while he was (perhaps) having wine. How can we watch him in such banalities of everyday life, if he is the most powerful, most heroic most religious, most, most, most sultan of the Empire? A hero must always be on his horse, conquering the European lands with all his power and politeness and tolerance at the same time.

Now there are lots of blogs, websites and Facebook groups who are protesting the TV serial. Bulent Arinc, who is the Minister responsible from RTUK (Radio and Television Supreme Council) has declared his disappointment with the serial, and his expectation from the TV channel to stop the broadcasting on their own will, and complained about lack  of a law on the protection of ancestors, just like the Law on Protection of Ataturk.

Here is a news item about Bulent Arinc’s declaration:

http://www.milliyet.com.tr/arinc-tan-muhtesem-yuzyil-cikisi/siyaset/sondakika/07.01.2011/1336199/default.htm

Share/Bookmark

Türkiye’de tartışmasız en popüler programlar olan yerli diziler haftada ortalama 90 dakika çekiliyor,  reklamlar ve özetlerle birlikte akşamları iki buçuk saatlik sürede yayınlanıyor. Geçtiğimiz yıllarda “Son Bahar” isimli dizinin gece geç saatlere kadar süren çekimlerinden dönen set aracının kaza yapması sonucu iki çalışanın hayatını kaybetmesiyle gündeme taşınan yerli dizilerin “yersiz uzun”luğu, geçen Cuma set çalışanları ve oyuncular tarafından protesto edildi.

Özel kanallar yaygınlaştığından beri popülerliği sürekli artan diziler, prime-time’da izleyiciyi kuvvetle ekran başına çektikçe daha fazla reklam almak da kanallar için çekici hale geldi. Bir yandan da son yıllarda hem Türkiye hem Ortadoğu pazarına sunulmaya başlayan Türk dizileri, sayıları ve deneyimleri giderek artan önemli sayıda emekçinin çalışma koşullarının zorlaşmasıyla yeni tartışmalara neden oldu. Şimdi bu emekçiler güçlerini birleşirip sömürülmeden, insani koşullarda çalışma haklarını talep ediyorlar.

Yapımcıların seslerini rating ölçümlerinden öte pek duymadığı bir başka “kitle” ise, bu sektörün varlık sebebi olduğu kadar üretim sürecinin başlı başına bir parçası olan izleyiciler. Senaryoların, oyuncuların ve emekçilerin bizzat aralarından çıktığı izleyiciler için de uzadıkça uzayan dizi bölümlerini bir yandan eleştirirken bir yandan buna uygun izleme/tüketme biçimlerini benimsiyorlar. Yazının bu noktadan sonrası bu 90 dakikalık dizilerin akşamları evlerimizde nasıl tüketildiğiyle ilgili bir araştırmacıdan çok bir kadın izleyici olarak gözlem ve deneyimlerime dayanıyor.

Kadın izleyici olarak diye vurgulamak isterim, zira iliklerimize işlemiş olan ataerkil kültürün erkekler üzerindeki en kötü yan etkisi olan tembellik, erkek bünyelerde en çok prime-time’da kendisini gösteriyor. Bunun sonucu olarak erkek izleyici pratiğini basitçe “uzun oturarak zap yapma, her zaman ilgiyle takip ettiği diziye sıklıkla laf çakma, arada tartışma programına göz atma” olarak betimleyebiliriz. Öbür taraftan kadın izleyici için 2,5 saatlik dizi yayın süresi, aynı zamanda gündüzden kalma ev işlerinin reklam periyotları ile orantılı biçimde halledilmesi için mutfak, banyo, ütü masası, çamaşır makinesi ile televizyon arasında gidip gelmelerle renklenir. Gerçekten de hayatın her alanında eşitsiz bir iş bölümüyle mücadele etmek zorunda kalan kadınlar için dizi izleme pratiği dinlenerek çalışmak olarak özetlenebilir.

Öbür taraftan, doksan dakikaya uzayan senaryolar haliyle kısa sürede yazıldığından üzerine çok çalışılamamış, mantık hatalarıyla dolu hikayeler olabilir. Ancak mantık dediğimiz subjektif yargının ötesinde bu hikayeler yoğun biçimde duygusaldır. Dizi izlemeyenlerin ‘aptalca’ bulduğu bu senaryolar, bu dinlenerek çalışma pratiği içinde gündelik hayatın gelgitleri arasında içimize bir dokunup geçen duyguların temsilleriyle kısa ve yoğun duygusal deneyimler yaşatmak için biçilmiş kaftandır. Dahası bu duygusal deneyimler yaşadığımız ilişkilerin, ailenin, ev işleriyle lüks hayatların ekrandaki temsili arasındaki gelgitleri, kuralları ve yasakları, eşitsizlikleri, hayatı ve ölümü çok derinlikli olmasa da gündelik hayatı etkileyecek biçimde yeniden düşünmemize, yargılamamıza ve duygulanmamıza yol açarlar. Vakit kaybı zannedilen bu zamanlar kadın izleyicilere bu açıdan zaman kazandırır.

Tabii ki bütün bu deneyimler dizilerin çalışanlar ve izleyiciler açısından ‘tahammül edilebilir’ bir süreye çekilmesiyle eksilmeyecektir. Televizyon etrafında dönen gündelik hayat hem duygular hem pratikler açısından her zaman yoğun ve zengindir zaten.

Feyza

Also published in Erkan’s Field Diary

Share/Bookmark

The unusual length of  TV serials is a hot issue in Turkey. The 90-minute boradcasting of weekly serials, stretched over more than 2 hours during prime-time is criticised by the audiences as well as the staff working under bad conditions to create these serials weekly.

Last Friday, there was a walk-out by the cast of popular TV serials in Turkey who gathered against bad working conditions.

The motto of the gathering was “Yerli Dizi Yersiz Uzun” (Local Serial but Unusually Long). There are some production companies who support the action, as well.

There is a news item about the gathering below:

http://www.cnnturk.com/2010/turkiye/12/24/yerli.dizilerin.uzunlugu.isyan.ettirdi/600675.0/

Yerli dizilerin uzunluğu isyan ettirdi!

Share/Bookmark

This is a news item from www.medyatava.com . Two guests, Necati and Yadigar, who met in Esra Erol’s program and were dating to get to know each other so as to be able to decide whether to marry or not, broke up in the studio.  While discussing their breaking up, a short video comes on the screen where Necati shouts at and threatens Yadigar. Then the camera shows the studio again, and one of the guests who is a friend of Yadigar says that Necati beatYadigar the night before and that Yadigar is not telling all the details of this event because she is afraid of him.

Here is the link: http://www.medyatava.com/haber.asp?id=72632

Share/Bookmark

A very interesting documentary film directed by Doğa Kılcıoğlu. The film is about one of the most popular daytime shows, a matchmaking show, Esra Erol’la Izdıvac. I haven’t seen the film yet, but the trailer is very exciting and triggers my enthusiasm about my research project.

Here is the trailer: kamerayla izdivac

And here is the Q&A after premiere: Q&A

Share/Bookmark

This is a news item from Hurriyet Daily News.  Deputy Prime Minister Bulent Arinc comments on the new RTUK (Radio and Television Supreme Council)

Turkish Parliament discusses new RTÜK bill

ANKARA – Hürriyet Daily News
Thursday, October 21, 2010

Parliament’s Constitution Committee on Thursday discussed a new bill that would bring harsher punishments to media institutions for controversial content.

The Constitution Committee met to discuss the new Supreme Board of Radio and Television, or RTÜK, law, which brings heavy fines to TV shows that include racy images or use vulgar language.

Discussions were ongoing when the Hürriyet Daily News & Economic Review went to print late Thursday.

Speaking during discussions, Deputy Prime Minister Bülent Arınç, who oversees RTÜK, said media institutions already expected such a bill.

He also said Turkish Radio and Television Corporation, or TRT, was outside the supervision of RTÜK and that RTÜK should also oversee TRT broadcasts in the same way it does private televisions.

The issue had been a hot topic recently, as complaints about certain shows reached record highs.

Blood and battles limited

Under the draft bill, footage of terror and violence will be drastically curtailed, in order to prevent support for the terrorist Kurdistan Workers’ Party, or PKK’s, cause.

Bloody explosions, clashes between Turkish security forces and terrorists, and images of those injured in conflict will be banned.

RTÜK has also banned airing scenes where a family is informed of their son’s death in combat.

If a channel supports terror and the division of religious sects or goes against the principles of Atatürk as defined in the Constitution, their license will be revoked after only one warning.

Programs that “evoke hate in public, encourage breaking the law and exploit or constrain women” will have to pay a fine of at least 10,000 Turkish Liras, without prior warning.

Family, language, culture protected

Hit primetime TV shows have received reactions from the public for “damaging the structure of family,” prompting RÜTK to also ban racy scenes from TV shows.

Also prompted by a leading TV show, the new law protects the Turkish language by not only banning vulgar language but also requiring that Turkish be used correctly.

An interesting regulation has been brought to cartoons and children’s shows: At least 20 percent of cartoons and 40 percent of other children’s programs must be made in Turkey and must contain elements of Turkish culture.

Radio and television stations, in set rates and times, must air programs featuring Turkish folk music and Turkish classical music.

Media bosses to own only four TV channels

The draft law prevents political parties and other institutions and associations from owning TV channels.

Media bosses and corporations are being restricted too, with the law stating that a single person or corporation can own only four TV channels.

Important events, as defined by RTÜK, will have to be aired without a code and without any monetary charges.

© 2009 Hurriyet Daily News
URL: www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=parliament-discusses-new-rtul-bill-2010-10-21

Share/Bookmark